Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε ο Άρης Χολαργού

Και λέμε μια φορά κι έναν καιρό για να ακουστεί σαν παραμύθι που δυστυχώς το συγκεκριμένο μόνο αίσιο τέλος δεν έχει.
Πάμε πίσω στο χρόνο και συγκεκριμένα την περίοδο 2005-06 όπου η ομάδα του Άρη Χολαργού αποκτά το πρωτάθλημα της Α2 κατηγορίας του Νότου και μπαίνει με όνειρα και προοπτικές στα σαλόνια της Α1!
Το 2006-07 τερματίζει 8η στο πρωτάθλημα, ενώ αμέσως την επόμενη χρονιά εκτοξεύεται στην τέταρτη θέση που σημαίνει και την έξοδό της στην Ευρώπη.
Την φετινή χρονιά όμως κανείς δεν φανταζότανε την εξέλιξη της όπου μέχρι περίπου τα Χριστούγεννα ήτανε μέσα στην τετράδα, είχαν περάσει στο final four του κυπέλλου και είχανε κάνει μια αξιόλογη πορεία στην Ευρώπη.

>> Τα προβλήματα όμως που επικρατούσαν εξάντλησαν κάθε περιθώριο υπομονής και επιμονής των παιχτριών με αποτέλεσμα η ομάδα πλέον να κατεβαίνει με κορασίδες- νεάνιδες. <<

Βρεθήκαμε με τα κορίτσια του Άρη Χολαργού και μας εξομολογήθηκαν τα παράπονά τους προς τη διοίκηση, τα προσωπικά τους προβλήματα, τα συναισθήματά τους, καθώς και την αβεβαιότητα τους για όσα το μέλλον τους επιφυλάσσει.

- Η αδιαφορία και οι δήθεν υποσχέσεις είναι τα βασικά παράπονα των παικτριών. Όταν αυτά τα παιδιά στηρίζονται στα λόγια των παραγόντων και η ομάδα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να πετύχει μία αξιόλογη πορεία στο Ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά και στην Ευρώπη, παρόλα τα προβλήματα που επικρατούν χωρίς να υπάρχει κάποια ουσιαστική ανταπόκριση και ενδιαφέρον, έρχονται οι επιπτώσεις που δυστυχώς στη συγκεκριμένη περίπτωση μόνο θετικές δεν είναι.

- Τα προσωπικά αλλά και τα συναισθηματικά προβλήματα των αθλητριών δεν αργούν να φανούν. Πρώτα απ’ όλα το θέμα του οικονομικού…Απλήρωτες σχεδόν όλο το χρόνο τουλάχιστον μέχρι την αποχή τους (πλην 1 ½ μήνα) με αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλο πρόβλημα σε ορισμένα κορίτσια που έχουν έρθει από την επαρχία κι αυτό γιατί βασίζονταν στα χρήματα που τους είχε υποσχεθεί η ομάδα.

**Η παραίτηση του προπονητή Κύριου Μαυρίδη ύστερα από 7 χρόνια συνεργασίας δυσκόλεψε κατά πολύ το έργο που είχαν θέσει ως στόχο από την αρχή του πρωταθλήματος.
Μέχρι να βρεθεί κάποιος «διάδοχος» οι παίκτριες έκαναν μόνες τους προπονήσεις με την βοήθεια του Αντώνη Θυσιάδη ο οποίος τις βοήθησε πάρα πολύ στον ψυχολογικό τομέα.

Μετά την απόκτηση του Κύριου Ρουμελιώτη η ομάδα μέσα σε 5 αγωνιστικές κατάφερε και έκανε 3 νίκες αλλά και πάλι δεν υπήρχε «φως στο τούνελ».
Η ψυχολογία των παιχτριών ολοένα και μειωνόταν, υπήρχε μεγάλη πίεση κυρίως μετά το τέλος των παιχνιδιών όπου η ένταση και ο εκνευρισμός ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά και γι’ αυτό πολλές φορές ξεσπούσαν σε κλάματα εξαιτίας της κατάστασης που επικρατούσε όλο αυτό τον καιρό.

>> Το «σχοινί» δεν άργησε να κοπεί όταν στην ενδέκατη αγωνιστική και ύστερα από νίκη της ομάδας με αντίπαλο τον Απόλλων Πτολεμαΐδας αποφασίστηκε ομόφωνα αποχή από προπονήσεις και από κάθε άλλου είδους αγωνιστική συμμετοχή. << Το αποτέλεσμα? Θα το χαρακτήριζα προσωπικά απαράδεκτο έως τραγικό αφού στις επόμενες αγωνιστικές «έτρωγε» μέχρι και κατοστάρες από τις υπόλοιπες ομάδες και συνεχίζει ακάθεκτη αφήνοντας τα μικρά κοριτσάκια να ανταπεξέλθουν στις τρομερές απαιτήσεις που έχει μία κατηγορία όπως είναι η Α1. Ακόμα μέχρι και τώρα που γράφονται αυτές οι λέξεις δεν έχει αλλάξει κάτι, η εικόνα της ομάδας πάει από το κακό στο χειρότερο, την περασμένη αγωνιστική με τις Εσπερίδες μία μικρή τραυματίστηκε σοβαρά στο γόνατό της (τα χειρότερα μήπως ήρθαν τελικά αυτά που λέγαμε και πιο πάνω?).

?? Σε δύο μήνες περίπου θα γίνει το final four του κυπέλλου ή μήπως πρέπει να το πούμε final three? Γιατί είτε κατέβει είτε όχι είναι ένα και το αυτό. ??

Ο επίλογος για αυτή την ομάδα ποιος μπορεί να είναι ? Ποιο είναι το μέλλον των παικτριών που την απαρτίζανε πριν από μερικούς μήνες αφού ανήκουν στον σύλλογο? Γιατί να γίνονται τέτοια λάθη από τους παράγοντες ή να δίνονται δήθεν υποσχέσεις και να καταστρέφουν ομάδες? Γιατί να αλλοιώνεται το πρωτάθλημα με τέτοιες συμπεριφορές? Γιατί κάθε χρόνο τα πράγματα πρέπει να χειροτερεύουν αντί να καλυτερεύουν? Φέτος είναι ο Άρης Χολαργού, του χρόνου?
Εμείς λοιπόν θεωρήσαμε σωστό να αναφέρουμε έξω από τα δόντια αυτά ακριβώς που μας είπαν οι παίκτριες του Άρη Χολαργού. Ίσως με αυτόν τον τρόπο κάνει ορισμένους να ξυπνήσουν από τον λήθαργο και να καταλάβουν ότι αυτό το άθλημα και συγκεκριμένα το γυναικείο μπάσκετ που τόσο πολύ αγαπάμε και πονάμε «αργοπεθαίνει» και είναι κρίμα να το αφήνουμε έτσι απλά….στην τύχη του!

Γυναικείο μπάσκετ. Γιατι δεν βλέπουμε ;

Γιατί ο κόσμος δε βλέπει γυναικείο μπάσκετ;
Aπο τις συντάκτριες του sportsquall Wombers

Ή για να είμαστε και πιο σωστοί, γιατί -στην Ελλάδα- ο κόσμος δε βλέπει γυναικείο μπάσκετ.

Συγχωρέστε με για τον διαχωρισμό, αλλά είναι αναγκαίος μιας και δυστυχώς έχουμε να κάνουμε με ακόμη ένα ατυχές ελληνικό φαινόμενο. Η απάντηση φοβάμαι είναι πολύ απλή και τόσο τετριμμένη, που μερικές φορές, από την συχνότητα με την οποία σκοντάφτουμε επάνω της, αναγκαζόμαστε να τη δούμε αφ’ υψηλού: Έλα μωρέ, πάλι για την παιδεία μας θα λέμε;

-Μη σταματήσετε να διαβάζετε το κείμενο αυτό, επειδή η λεξούλα ‘παιδεία’ μόλις σας πέταξε ένα σπυράκι ΝΑ, μετά συγχωρήσεως, στο μάγουλο και βιάζεστε να πάτε να το σπάσετε!-

Ναι, πάλι για την παιδεία μας θα λέμε και θα λέμε ξανά και ξανά, μέχρι να μη φτάνει που τα αυτιά μας τα έχουν σκεπάσει τα χέρια μας και που το πρόσωπο μας έχει σμιλευτεί με σπυριά απ’ την κληρονομημένη αλλεργία μας στην πραγματική αντιμετώπιση των προβλημάτων.

Δεν έχουμε αθλητική παιδεία (.) + (-) !

Δεν είναι λοιπόν ότι ο κόσμος στην Ελλάδα δε βλέπει γυναικείο μπάσκετ, αλλά ότι ο αναπτυσσόμενος λαός μας δεν παρακολουθεί ούτε βόλεϊ, ούτε πόλο, ούτε αντρικό μπάσκετ καλά- καλά. Δεν έχουμε μάθει τι σημαίνει φίλαθλος και τι δυνατότητες μας δίνει ο πραγματικός ορισμός της έννοιας αυτής. Δε γνωρίζουμε πώς να παρακολουθούμε ένα άθλημα και ποια πρέπει να είναι η στάση μας μέσα στους εν λόγω χώρους. Το πιο δημοφιλές σπορ εντός συνόρων είναι το ποδόσφαιρο, αλλά κι αυτό ακόμη μετράει ελάχιστους εξ’ ορισμού φιλάθλους.

Παρακάτω εδώ δεν θα προχωρήσω, γιατί είναι ιστορία γνωστή σε όλους, το πώς τα γήπεδα γεμίζουν από ανθρώπους που δεν τα γέμισαν από αγάπη και ενδιαφέρον, αλλά από ανάγκη προσωπικής έκφρασης όλων των καταπιεσμένων και άστοχων με τον περιβάλλον χώρο, συναισθημάτων τους.

Και για να έρθω στο ζουμί ξανά της υπόθεσης ορίστε και κάτι απ’ το ημερολόγιό μου…

Χθες παρακολούθησα τον αγώνα του Παναθηναϊκού για την Ευρωλίγκα, κόντρα στην Πρόκομ με μια φίλη (πρώην αθλήτρια του βόλεϊ) στο κλειστό του ΟΑΚΑ, όπου είχαν συγκεντρωθεί λίγοι οπαδοί της ομάδας, φαντάζομαι, κάποιοι από συνήθεια και χόμπι (βλ.Θυρα13), μερικοί από πραγματικό ενδιαφέρον για τα μπασκετικά δρώμενα και ελάχιστοι τυχαίοι, που θεώρησαν πως θα ήταν μια καλή ιδέα να γεμίσουν το βράδυ μιας άχαρης Τετάρτης με λίγο άρτο και θέαμα. Προσωπικά βρέθηκα εκεί, γιατί και άρτο με ολίγον θέαμα γούσταρα, αλλά και μια γερή μπασκετική δόση από μια ομάδα γεμάτη διάνοιες (προσοχή είμαι γαύρος, αλλά το καλό να λέγεται).

Ρώτησα λοιπόν την φίλη αν της αρέσει να παρακολουθεί γυναικείο μπάσκετ, μιας και με το αντρικό τα πήγαινε μια χαρά. Μου απάντησε θετικά και επέμεινα ρωτώντας την, γιατί, μπας και βγάλω κάνα λαβράκι.

Επειδή μου αρέσει το μπάσκετ, απάντησε πολύ απλά και καλά έκανε, γιατί σε αυτή την απάντηση κρύβεται όλη η αλήθεια. Από εκεί προκύπτει και η εξής μαθηματική πράξη >

• αν σου αρέσει το μπάσκετ, σου αρέσει και το γυναικείο και το αντρικό και το παιδικό και το ερασιτεχνικό!
• Αν σου αρέσει το μπάσκετ θες να το παρακολουθείς παντού, είτε αυτοί που παίζουν είναι άσπροι, είτε είναι κίτρινοι ή και πορτοκαλί με ροζ βούλες.
• If you like what it’s in the game, μένεις ως και το τελευταίο λεπτό στο γήπεδο, ακόμα κι αν το αποτέλεσμα είναι προκαθορισμένο και δε φεύγεις πριν χειροκροτήσεις, έστω για τον άρτο και το θέαμα που έλαβες! Είναι απλή ευγένεια, είναι απλοί τρόποι καλής συμπεριφοράς, είναι τέλος, ένδειξη παιδείας.

Άρα :

γιατί -στην Ελλάδα- ,ο κόσμος δε βλέπει γυναικείο μπάσκετ;;

• Γιατί εδώ στο Γκρίχενλαντ, ο κόσμος ΔΕΝ ξέρει ΠΩΣ να δει μπάσκετ!

Παρακάτω ακολουθεί μια μίνι σύγκριση δύο ομάδων. Της ομάδας μπάσκετ αντρών του Παναθηναϊκού (1^οι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα) και της ομάδας γυναικών του Αθηναϊκού (1^ες αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα)

Αθηναϊκός Παναθηναϊκός άντρες γυναίκες

12 παιχνίδια 12 παιχνίδια

945 πόντοι 1075 πόντοι +130 πόντοι

70% βολές 76% βολές + 6% βολές

53% δίποντα 64% δίποντα +11% δίποντα

33% τρίποντα 43% τρίποντα +10% τρίποντα

349/737 (47%)ε.επ. 382/671 (57%)ευστ. Επιθ. +10% πιο εύστοχοι +66 επιθ.

463 ριμπάουντ 390 ριμπάουντ +73 ριμπ.

189 λάθη 148 λάθη +41 λάθη

179 ασίστ 190 ασίστ +11 ασίστ

127 κλεψίματα 90 κλεψίματα +37 κλεψ.

17 κοψίματα 33 κοψίματα +16 κοψίματα

75/104 αιφν.(72%) 65/87 αιφν. (75%) +3% πετ.αιφν. +17 αιφν.

0 τεχνικές 3 τεχνικές +3 τεχνικές

Συμπεράσματα:

- Οι άντρες σκοράρουν 11 πόντους παραπάνω ανά αγώνα και είναι κατά 10% πιο εύστοχοι απ’ ότι οι γυναίκες (το ποσοστό αυτό φτάνει μόλις το 6% από τη γραμμή των ελευθέρων βολών)

- Οι γυναίκες επιτίθενται περισσότερο (5 φορές επιπλέον ανά παιχνίδι μ.ο.) και υποπίπτουν σε 3 παραπάνω λάθη από τους άντρες

- Οι άντρες είναι κατά 0,8 φορές πιο ομαδικοί από τις γυναίκες, καθώς σε αυτό τον αριθμό αντιστοιχούν οι επιπλέον ασίστ τους

- Οι γυναίκες κλέβουν 2,8 φορές περισσότερο την μπάλα, απ’ όσο οι άντρες και οι άντρες κόβουν τον αντίπαλο τους στον αέρα 1,2 φορές περισσότερες απ’ τις αντίστοιχες των γυναικών

- Ακόμη το παιχνίδι των γυναικών περιλαμβάνει 1,3 παραπάνω αιφνιδιασμούς, που όμως έχει κατά 3% λιγότερες πιθανότητες επιτυχίας από εκείνους των αντρών.

Τα νούμερα που προκύπτουν μας οδηγούν στο ασφαλές συμπέρασμα, ότι στατιστικά οι γυναίκες με τους άντρες δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Και η στατιστική ανάλυση των παιχνιδιών, όλοι γνωρίζουμε ότι λέει παραπάνω απ’ τη μισή αλήθεια για την ποιότητά τους. Η υπόλοιπη αλήθεια που λείπει είναι εκείνη του θεάματος.

Το θέαμα στο μπάσκετ δεν είναι τίποτα άλλο από τα καρφώματα και οι περίτεχνες πάσες που κάνουν τον αντίπαλό σου να μοιάζει χαζός. Μέγα λάθος της αθλητικής μας φιλοσοφίας: να κοιτάμε την χαζομάρα του άλλου κι όχι την ομαδική δουλειά που στρώνει το έδαφος για την εμφάνιση ενός ευφυούς, στην προκειμένη περίπτωση, πασέρ.

Είναι αυτό που λέμε ότι κοιτάμε το δέντρο και όχι το δάσος..

Και για να μην αφήνουμε αναπάντητες υπόνοιες, ο Γκάλης είχε πει, αυτό που πολλοί αναμασάμε, αλλά δε δείχνουμε να το καταλαβαίνουμε, ότι και το κάρφωμα 2πόντοι είναι! Δύο πόντοι είναι και η θεαματική ασίστ (άντε τρεις!). Αρκεί να ξέρεις τι ζητάς.. Για εμένα, που το μπάσκετ είναι από τις μεγαλύτερες αγάπες μου, θέαμα είναι όταν η μπάλα μπαίνει στο καλάθι από χέρια που δεν έχουν ‘τεμπελιάσει’. Κάντε μετάφραση και βγάλτε τα συμπεράσματα μόνοι σας.